Geboorte Yori | Geboortefotograaf Assen Wilhelmina Ziekenhuis Assen

Geboortefotograaf Assen

Geboortefotograaf Assen – geboorte Yori  | Op 31 augustus mocht ik een hele speciale geboorte vastleggen, namelijk die van mijn nichtje! Na een zwangerschap van ruim 41 weken werd Yori in het ziekenhuis in Assen geboren. Lees hieronder het geboorteverhaal en bekijk een selectie van de mooiste beelden.

Zusjes

Mijn zusje Bianca en ik schelen maar 1,5 jaar. We groeiden samen op. Kregen ongeveer rond dezelfde tijd een vaste relatie en begonnen op hetzelfde moment aan kindjes. Ik was bij de geboorte van haar eerste zoon. Twee van onze drie kinderen schelen maar een aantal dagen. Bij ons derde kindje liep het anders en waren we niet tegelijk zwanger. En eigenlijk was dat weleens goed. Na twee zwangerschappen samen met haar hele zieke zus, waardoor zij ook niet volop kon genieten van haar zwangerschappen, was ik blij dat ze dit avontuur nu zonder mij ging beleven. Wat vond ik dat fijn voor haar. Ik heb dan ook alles op alles gezet om ervoor te zorgen dat ze volop kon genieten. Ik heb de termijnecho voor haar vastgelegd, veel foto’s van Bianca gemaakt met haar mooie zwangere buik en een babyshower georganiseerd. Zoals het de meeste zussen betaamt kunnen we echt niet altijd met elkaar. We zijn erg verschillend en dat botst regelmatig. Maar beide doen we ons best om onze band goed te houden, want we kunnen zeker ook niet zonder elkaar. Dat willen we ook niet. We zijn bij alle belangrijke momenten in elkaars leven geweest en hopen in de toekomst nog veel meer te mogen delen met elkaar.

Derde zwangerschap

Bianca werd zwanger van haar derde kindje toen mijn kleine man een aantal maanden oud was. De zwangerschap verliep goed. Wel had ze veel last van migraine en was ze erg vermoeid door ijzertekort. Ik vond elke zwangerschap fysiek zwaarder en zo ervoer Bianca dat ook. Na twee jongens hoopte ze stiekem een beetje op een dochter. Toen bij de geslachtsecho van 16 weken bleek dat er een klein meisje in haar groeide, waren haar man Raoel en zij dolblij. Het duurde ook niet lang voordat de hele babykamer roze kleurde.

Bianca gaf gelijk al aan dat ze graag in bad wilde bevallen. Ze had er veel over gelezen en de verloskundigenpraktijk waar ze onder controle stond, is er ook positief over. Het bevalbad stond al een tijdje voor de uitgerekende datum klaar in de babykamer. Het wachten was op de weeën. Bij haar zoons is Bianca bevallen met 38 weken (ingeleide bevalling) en 40,4 weken. De verwachting was dat ze rond de uitgerekende datum zou bevallen.

Strippen

De uitgerekende datum ging voorbij en Bianca werd steeds nieuwsgieriger naar hun kleine meisje. Op zondagochtend 27 augustus is ze 41 weken zwanger en komt de verloskundige bij haar thuis om te bekijken of ze gestript kan worden. Aan het einde van de ochtend krijg ik een app: “Nou helemaal niks..”. Ik bel haar en ze vertelt dat ze nog geen ontsluiting heeft en de baarmoedermond ook nog niet verweekt is. Ik merk aan haar dat het een forse tegenvaller is. Lopen gaat moeizaam, ze slaapt al weken heel slecht. Eigenlijk is ze er wel klaar mee. Maar de dame is haar buik dus nog niet.

De dag erop moet ze naar het Wilhelmina Ziekenhuis voor een standaard controle. Middels een echo en CTG wordt er gekeken of het kindje het nog goed doet. Gelukkig is dat het geval. Bianca vertelt me dat ze hoopt dat de verloskundige haar morgen wel kan strippen. Ze zal overmorgen weer naar het ziekenhuis moeten voor controle en hoopt heel erg dat de baby er voor die tijd al is. Ik merk aan haar dat ze ontzettend twijfelt aan alles. Wil ze zich laten inleiden of wacht ze toch nog even af? Dingen die een paar weken geleden nog zo duidelijk leken, worden nu ineens moeilijke vraagstukken.

Op dinsdagochtend komt de verloskundige weer langs voor een strippoging. Ik ben heel erg benieuwd en wacht in spanning af op een berichtje van Bianca. Als ik een app van haar lees denk ik : Yes, het is gelukt!  Ze heeft 2 centimeter ontsluiting en haar baarmoeder is iets verweekt. Kijk dat gaat de goede kant op! Ik bel haar op en hoor aan haar stem dat het voor haar ook een opluchting is. Ze klinkt een stuk positiever. Wat fijn voor haar! Hopelijk slaat de strippoging aan en is inleiden niet nodig. Bianca wil erg graag in bad bevallen en als ze ingeleid wordt dan zit dat er helaas niet in.

De strippoging slaat niet aan. Op een paar krampen na gebeurt er die dag en nacht niks.. Ik merk aan mezelf dat het op wacht staan me zwaarder valt dan normaal. Ik ben zo betrokken bij deze geboorte. Het houdt me letterlijk dag en nacht bezig. Ook voor mij zou het fijn zijn als de kleine meid besluit om geboren te worden. Bianca mag zich woensdag weer melden in het ziekenhuis voor een controle. De CTG laat zien dat de baby het nog prima naar haar zin heeft. Er is afgesproken dat bij een goede controle de vliezen bij haar thuis gebroken worden door de verloskundige. De spanning stijgt in onze familie. Ik bel mijn moeder en hoor meteen dat ze heel zenuwachtig is. Ze heeft vandaag vrij genomen van haar werk om de jongens van mijn zusje op te vangen.

Vliezen breken

Om 10.30 uur worden de vliezen gebroken en stript de verloskundige ook nog even goed. Het vruchtwater is mooi helder en nu is het wachten op wat komen gaat. Mijn oudste dochter vraagt wanneer ik weg moet naar tante Bianca. Ze vraagt elke dag of haar kleine nichtje al is geboren. Ik leg haar uit dat het waarschijnlijk niet lang meer gaat duren. Kinderen voelen alles aan en zij merkt precies wat er gaande is. Bianca en ik hebben gedurende de dag heel veel contact via de app. In de middag voelt haar buik een beetje zeurderig, maar verder niks. Na het breken van de vliezen heb je ongeveer 18 uur de tijd voordat je naar het ziekenhuis gaat voor inleiden. Ik voel de tijd wegtikken.

’s Avonds om 21.00 uur appt ze me: “Heb af en toe krampen en harde buiken..”. De verloskundige is geweest en als de baby komende nacht niet wordt geboren, moeten ze zich om 06.45 uur melden in het ziekenhuis. Ze hoopt natuurlijk dat ze nog thuis kan bevallen, maar de verloskundige had ook eerlijk gezegd dat ze er nog niet uitzag als een bevallende vrouw. De harde buiken komen om de 20 minuten. Ik druk haar op het hart me echt te bellen als de harde buiken regelmatiger en sneller komen. “Tot morgen! xx”, sluiten we af.

Toch naar het ziekenhuis

Om 05.33 uur zie ik op mijn telefoon een appje binnenkomen. Na wederom een slechte nacht (het lijkt bijna alsof ik zelf ga bevallen) lees ik dat dat de weeën inmiddels om de 8 à 10 minuten komen en net zelfs twee keer om de 4 minuten. Bianca heeft niet geslapen en nog met de verloskundige gebeld om de voortgang te bespreken. Helaas zit thuis bevallen er niet meer in vanwege de langdurig gebroken vliezen. Ze zal in het ziekenhuis bevallen. Iets wat ze ontzettend jammer vind, maar helaas is het niet anders. Ik besluit maar uit bed te gaan en Bianca nog even te bellen. Ja, er is zeker iets gaande. Ik ken haar heel goed en haar stem klinkt anders. Spannend! Na ons telefoongesprek pak ik de vaatwasser uit en begin met het smeren van mijn broodjes. Ondertussen zie ik weer een appje binnenkomen. “De weeën komen steeds sneller. Wat was ik nu graag in het bad gaan liggen!”. Oké mijn tempo moet omhoog, want dit kan ineens heel snel gaan. De vorige keer is ze ook snel bevallen en ik wil de geboorte niet missen. Mijn jongste dochter staat ineens voor mijn neus in de donkere woonkamer. Zoals wel vaker lekker op tijd. Ik zet haar voor de televisie onder een dekentje en fris me in een razendsnel tempo op. Na iedereen gedag te hebben gezegd, stap ik in de auto op weg naar het Wilhelmina Ziekenhuis.

Om 06.40 uur kom ik aan bij het ziekenhuis. Ik zie Bianca en Raoel al staan. Tijdens het lopen naar de verlosafdeling moet Bianca af en toe stoppen om een wee weg te zuchten. Ik denk niet dat een infuus met weeënopwekkers nog nodig is, want de bevalling lijkt al vanzelf op gang te zijn gekomen. We worden gelijk naar de verloskamer gebracht waar Bianca nog een CTG krijgt en daarna een infuus met antibiotica. De ontsluiting wordt gecheck: 5 centimeter. De verloskundige zag op de CTG al goede weeënactiviteit en geeft aan dat ze daarom wil wachten met opwekkers. Bianca kan de weeën het beste staand opvangen. Ze loopt veel door de kamer. Zodra ze gaat zitten worden de weeën veel heftiger en daarom blijft ze veel lopen. Raoel kijkt zorgzaam naar zijn vrouw en je ziet hoe machteloos hij zich soms voelt. De weeën worden al snel intenser. Ik zie dat Bianca steeds meer moeite moet doen om ze goed te kunnen opvangen. Ik probeer haar te coachen en samen met haar te ademen. Wat doet ze het goed! Regelmatig sluit ze haar ogen om zich volledig op de weeën te kunnen concentreren.

Oerkracht

Rond 08.00 uur vraagt ze aan de verloskundige of zij wil kijken hoe ver de ontsluiting nu is. Dat blijkt al 7 centimeter te zijn! Maar Bianca is teleurgesteld en had op meer gehoopt. Heel logisch, want de weeën doen enorm veel pijn. Ze weet niet of ze het nog lang volhoudt en vraagt of ze een pompje met pijnstilling mag. De verpleegkundige gaat de nodige spullen halen. Bianca heeft maar twee keer op het pompje gedrukt als haar blik ineens veranderd. Het is zover! De verloskundige wil de ontsluiting checken, maar dat is niet eens meer nodig want er zijn al haartjes te zien. Het gaat razendsnel!

Bianca gaat op het bed liggen en mag gaan persen. De oerkracht van haar lichaam en de angst om te persen overvalt haar zo dat ze in paniek raakt. Ze begint oppervlakkig en snel te ademen en te trillen. Ik voel me verscheurd, want ik wil haar graag helpen. Maar ik weet ook dat ze wil dat ik dit moment voor haar vastleg. De verloskundige weet haar te kalmeren en Bianca begint te persen. Het hoofdje zien we steeds meer tevoorschijn komen. Raoel zit naast Bianca en moedigt haar aan. En dan komt het moment dat het hoofdje staat. Een heel pijnlijk moment, maar Bianca ademt heel rustig en wacht tot de verloskundige zegt dat ze weer mag persen. Als het hoofdje wordt geboren zie ik dat de verloskundige de navelstreng om het nekje verwijderd. En dan pakt Bianca om 08.33 uur haar kindje zelf vast om haar verder geboren te laten worden. Ik zie tranen bij Raoel. Met verliefde blik kijkt hij naar zijn kleine meisje. Bij Bianca zie ik opluchting en trots. Ze heeft het weer gedaan. Ditmaal een prachtige dochter! Ik ben hartstikke trots op mijn zusje. Bij mij vloeien er ook tranen. Weken vol spanning komen er eindelijk uit. Yori heeft veel donkere haartjes en een prachtig gaaf gezichtje. Ze heeft lange slanke vingers en lange benen.

Opluchting keer twee

Yori heeft het moeilijk. Ze is slap, huilt nauwelijks en is niet mooi roze. Na het kort aangekeken te hebben moet Bianca vlot de navelstreng doorknippen. Yori wordt meegenomen door de verloskundige naar een andere kamer en op een tafel gelegd met een warmtelamp en allemaal apparatuur. Ook dit keer word ik weer verscheurd. Ik wil graag bij mijn zusje blijven, maar weet ook hoe waardevol deze beelden zullen zijn voor haar. Zij wil later graag terugzien wat er in haar afwezigheid is gebeurd. Bianca geeft aan dat ik mee moet gaan, dus dat doe ik. Er blijft gelukkig een lieve verpleegkundige bij haar. Door de snelle geboorte ontplooiden de longen van Yori niet goed. Op de tafel met allemaal medisch personeel om haar heen en een geëmotioneerde papa kleurt Yori met behulp van wat zuurstof al snel roze. Ze begint te huilen en poept alles onder. Pffff wat een opluchting… Ik loop snel naar de verloskamer om tegen Bianca te zeggen dat het goed gaat met Yori. Als Yori helemaal is bijgekomen wordt ze weer naar Bianca gebracht en kunnen ze eindelijk samen knuffelen.

Bianca heeft nog veel pijn. Haar gezicht betrekt en echt genieten van haar dochter lukt niet. De placenta is nog niet geboren. De navelstreng is op een plek best wel dun, dus de verloskundige moet voorzichtig zijn tijdens het trekken. Yori wordt aan de borst gelegd. Hopelijk helpt de oxytocine die vrijkomt om de placenta geboren te laten worden. Als er bijna 30 minuten zijn verstreken belt de verloskundige naar de gynaecoloog. Ik weet wat er gaat gebeuren als de placenta niet vanzelf komt. Dan moet hij verwijderd worden op de OK. Van binnen doe ik een schietgebedje: Laat de placenta alsjeblieft nu geboren worden. De gynaecoloog voelt dat de placenta al vrij diep ligt en trekt voorzichtig… Ja hoor, daar is hij dan! Voor de tweede keer voel ik opluchting. De placenta ziet er goed uit. Bianca voelt zich een stuk beter. Ze lacht, kijkt naar haar dochter. Ze geniet!

Genieten

De schade wordt bekeken door de verloskundige. Bianca heeft een klein scheurtje. Jammer, maar het had erger gekund. Raoel mag de kleine meid vasthouden terwijl Bianca gehecht wordt. Yori is heel helder en bekijkt haar papa eens goed. “Dus dat is die man die ik maanden heb horen praten”, zie je haar denken. Ze heeft kan al heerlijk fronzen en gapen. Ik zie Raoel genieten en ik geniet mee. Bianca ondergaat het hechten dapper en kijkt regelmatig liefdevol naar haar man en dochter.

Na het hechten wordt Yori gewogen en gecontroleerd. Ze is 3256 gram en 54 centimeter. Een dun en lang popje voor ruim 41 weken zwangerschap. Daarna gaat ze weer lekker huid-op-huid bij Bianca liggen. De borst weet ze al goed te vinden. Ze doet al verwoede pogingen om aan te happen. Het blijft bijzonder om te zien hoe moeder natuur dit geregeld heeft. Als Yori lekker aan het drinken is, bellen Raoel en Bianca mijn moeder op. Na het goede nieuws te hebben verteld, komt Kyno, hun oudste zoon, aan de telefoon. Hij is heel blij om weer grote broer te zijn geworden en vertelt aan zijn oma hoe zijn zusje heet. Wat knap dat hij dat zo lang geheim heeft weten te houden. Ik bel mijn oudste meisje op en vertel haar dat haar nichtje is geboren. Als ik vraag wat ze van de naam vindt (daar was ze namelijk heel erg benieuwd naar) zegt ze heel eerlijk: “Niet zo mooi..”. We moeten allemaal lachen om dit eerlijke antwoord. Nadat Raoel en Bianca iedereen hebben gebeld, maak ik nog wat foto’s van hun drieën samen en wordt Yori aangekleed. Ze heeft een heel schattig roze pakje aan.

Bianca gaat douchen en Raoel en ik verhuizen alle spullen naar een andere kamer. Bianca heeft een kamer voor haar alleen. Zij en Yori blijven een nachtje in het ziekenhuis ter observatie. Als Bianca terug is van het douchen, legt Raoel Yori weer bij Bianca aan de borst. Hij gaat de jongens en mijn moeder ophalen. Buiten begint het heel hard te regenen. Bianca en ik genieten van de rust na deze achtbaan vol emoties.

Vernoemd naar oma

De eerste ontmoeting met hun zusje leg ik natuurlijk ook vast. Mooi om te zien hoe twee broertjes zo verschillend kunnen reageren. Kyno kust zijn zusje gelijk, wil haar vasthouden en aaien. Remy moet eerst de kat uit de boom kijken. Als hij een beetje gewend is, aait hij Yori over haar hoofdje. Vasthouden hoeft voor hem nog niet. Dat kan ook nog vaak genoeg. Beide hebben ze een cadeautje voor hun zusje die ze samen uitpakken. Als ik een aantal familiefoto’s heb gemaakt, haalt Raoel mijn moeder op. Haar zesde kleinkind alweer. Drie jongens en drie meisjes. Wat een rijkdom! Mijn moeder straalt van oor tot oor als ze de kamer binnenkomt. Ze loopt gelijk door naar mijn zusje en Yori. Prachtig om dit als fotograaf en als dochter te aanschouwen. Als ze Yori vastheeft vertelt Bianca haar dat Yori naar haar vernoemd is: Yori Johanna. Een mooi gebaar dat mijn moeder zichtbaar erg waardeert.

Het is inmiddels bijna 13.30 uur. Ik ben ontzettend moe en ik besluit om lekker naar huis te gaan. Mijn meisjes en mannetje knuffelen. Vanavond ga ik nog even langs het ziekenhuis met mijn oudste dochter. Daar heb ik nu al zin in.

Lieve Raoel en Bianca,

Wat speciaal dat ik weer bij de geboorte van jullie kindje mocht zijn. Deze zwangerschap was van begin tot eind een prachtige reis. Een reis waar ik zo dankbaar voor ben hem te hebben mogen meemaken. Jullie zijn een heerlijk gezin waar het de kindjes aan niks ontbreekt. Ik weet zeker dat Yori zal opgroeien in een bad vol met liefde. Ik ben trots op jullie en hou van jullie.

Liefs, Natasja

“Oh echt super mooi… Ben er heel erg blij mee!” – Bianca

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

error:
error: Content is protected !!